Terapeutyczny Teatr Tańca.


Terapeutyczny Teatr Tańca.

Terapeutyczny Teatr Improwizacji Tańca.

Taniec, teatr i rytuały teatralne były od zarania ludzkości pierwotną formą uzdrawiania i terapii, stanowiąc ważną część rytuałów szamańskich i religijnych.

Odgrywanie różnych aspektów siebie pozwala poznać je, oswoić, wyrazić i poprowadzić ku Światłu.
W naszej nieświadomości istnieją rozmaite tendencje, wzorce nawyków, postaw życiowych itd, które możemy sobie przedstawić jako podosobowości-wewnętrznych aktorów.

Pomysł Terapeutycznego Teatru Tańca rozumianego jako trzy odgrywane jeden po udrugim akty: 1) odreagowanie, 2) zdrowienie, 3) afirmacja, narodził się w na warsztatach w Częstochowie na wiosnę roku 2004. Jeszcze przed moją wizytą w Instytucie Tamalpy i spotkaniem Anny Halprin i udziałem w jej warsztatach. Pod wpływem lektury książek opisujących ten rodzaj pracy zacząłem się zastanawiać jak mogę zastosować podobne idee we własnej pracy arteterapeutycznej. Struktura terapeutycznego teatru tańca jest stosunkowo prosta.
Rozgrzewka i Integracja Grupy.

Zanim przystąpi się do pracy z terapeutycznym teatrem tańca, bardzo istotną fazą wstępną jest rozgrzewka i integracja grupy. Bez prawidłowej rozgrzewki i integracji grupy bardzo trudne będzie wprowadzenie w grupie klimatu zaufania i otwartości oraz przygotowania ciała, emocji i umysłu uczestników do pracy w teatrze tańca, która wymaga otwartości i improwizacji. Faza rozgrzewki i integracji grupy, składająca się głównie z ćwiczeń opartych na improwizacji jest istotnym wstępem, którego prawidłowe wykonanie decyduje jakości i głębokości doświadczenia uczestników w trakcie teatru tańca. Jeżeli w grupie są osoby, które nie miały wcześniej do czynienia z improwizacją tańca, w fazie wstępnej stosuje się także ćwiczenia uczące zasad improwizacji tańca, takie jak na przykład taniec żywiołów-taniec ognia i wody, które pozwalają uczestnikom zrozumieć i doświadczyć czym jest improwizacja tańca z tematem.

Wybór tematu.
W kolejnej fazie następuje wybór tematu, którego dokonuje grupa. Uważam, że najbardziej efektywne prace wychodzą wtedy, gdy temat żywo dotyczy członków grupy i budzi w nich głęboki rezonans. Członkowie grupy zgłaszają temat i następnie wybieramy ten temat, który zbierze najwięcej głosów. Na przykład tematem mogą być relacje partnerskie, złość i agresja, zmęczenie w pracy itd. Następnie wyjaśniam uczestnikom grupy koncepcje trzy aktowego teatru tańca i przystępuje z nimi do pracy.

Część I-Odreagowanie.
W pierwszej części tańczymy symboliczne bądź dosłowne przedstawienie problemu lub wyzwania. Pierwsza część jest formą odreagowania i uwolnienia napięć. W pierszej części odgrywamy tą postać wewnętrzną lub emocję, która została wybrana jako temat pracy. Odgrywamy w tańcu lęk, ból, rolę ofiary, czy agresora, kogoś kto jest pomieszany, zagubiony, czy przesadnie pewny siebie itd. Na przykład jeżeli wybranym tematem jest zmęczenie w pracy to w pierwszym akcie można odtańczyć taniec zmęczonej postaci, jeżeli tematem jest agresja można wejść w rolę postaci agresywnej i odtańczyć ją. Odegranie tego aspektu siebie pozwala go bardziej poczuć, przeżyć, wyrazić w ruchu, a jednocześnie uwolnić związane z nim napięcia i emocje. Przeżycie danej postaci, odtańczenie jej tańca pozwala zwiększyć świadomość siebie w obszarze życia i doświadczenia związanym z daną postacią. Możliwość wytańczenia emocji, odreagowania napięć i zwiększenia świadomości siebie, stwarza większą przestrzeń na dokonanie zmiany. Pierwszą część można porównać do fazy odreagowania emocji i napięć lub katharsis, w której uwalniamy się od tego co nas ogranicza i powoduje napięcie.

Część II-Uzdrowienie.
W drugiej część tańczymy improwizację na temat uzdrowienia, czy znalezienia rozwiązania problemu. Ta część nawiązuje do pracy z ruchem na poziomie symbolicznym. Ruch jest traktowany jako żywa metafora, której odtańczenie umożliwia znalezienie rozwiązanie problemu. Na przykład, jeżeli tematem jest zmęczenie w pracy, tańczymy improwizację na temat tego jak znajdujemy odpoczynek, lepiej organizujemy sobie pracę, czy uwalniamy się od nadmiaru obowiązków. Jeżeli tematem jest radzenie sobie z własną agresją, dana osoba tańczy taniec na ten temat, jak radzić sobie z agresją. Być może w tym tańcu nawiąże kontakt z tą częścią siebie, która wie, potrafi i rozumie jak to zrobić. Być może poprawi jej się nastrój i zyska większy dystans i perspektywę. Każdy sam, w twórczy i płynący z jego wnętrza sposób ma stworzyć własny taniec na ten temat. Rozwiązanie nie jest narzucane z góry ma wypływać z wnętrza danej osoby, może wypłynąć z ciała i z ruchu lub z wyobraźni. Odtańczenie i przeżycie uczuć związanych ze znalezieniem rozwiązania pomaga poprawić nastrój, sięgnąć do własnych zasobów, odnaleźć kontakt z własnymi twórczymi rozwiązaniami, zwiększyć poczucie pewności siebie i zaufania do siebie, poprawia kontakt z intuicją. Według Mary Chace symboliczne odtańczenie rozwiązania danego problemu może doprowadzić do jego rozwiązania, bez potrzeby omawiania tego.

Część III-Afirmacja.
W trzeciej fazie tańczymy afirmację rozwiązania, która ma pomóc danej osobie przenieść rozwiązanie i zdobyty w drugiej części kontakt ze swoimi zasobami do swego życia codziennego. Jeżeli tematem jest zmęczenie w pracy można tańczyć taniec na temat swojego dnia w pracy, w trakcie, którego działamy w sposób dobrze zorganizowany i nie odczuwamy zmęczenia. Jeżeli tematem jest agresja, można zatańczyć taniec na temat siebie w przyszłości, kiedy dobrze radzimy sobie z agresją własną i cudzą, jesteśmy asertywni. Kiedy tematem jest rozstanie z partnerem, taniec afirmacja może polegać na przykład na otworzeniu się na nowy lepszy związek i zatańczeniu spotkania z idealnym partnerem. Taka improwizacja taneczna może nie tylko poprawić nastrój i pomóc zaleczyć rany z przeszłości. Pokazuje, że możliwe są rozwiązania i pokazuje naszej podświadomości, że można je znaleźć. Jak twierdzi jeden ze znanych trenerów rozwoju osobistego Tony Robbins, skupienie na wizji celu, rozwiązaniu, ułatwia jego osiągnięcie. Taką funkcje właśnie pełni ta faza teatru tańca.

Zakończenie i podsumowanie.
Po odtańczeniu tańca będącego afirmacją rozwiązania, ważne jest zakończenie i podsumowanie całej sesji. W zależności od nastroju grupy i jej poziomu energii zakończenie może przybrać wiele rożnych form. Zakończeniem może być relaks i wizualizacja , rysowanie mandali , automasaż, czy pełen energii i ekspresji taniec. Na koniec zajęć siadamy w kręgu i każdy uczestnik dzieli się swoimi doświadczeniami.


W trakcie warsztaty skupiamy się na odgrywaniu, w teatrze tańca i rytauałach teatralnych, postaci żyjących w naszej nieświadomości i nieświadomości zbiorowej.

Poprzez odgrywanie wewnętrznych postaci w teatrze tańca możemy:
-lepiej poznać i pełniej zaakceptować siebie,
-poszerzyć swoją świadomość,
-uwolnić napięcia związane ze stłumionymi w ciele emocjami, czy wspomnieniami przykrych wydarzeń,
-wyzwolić twórczą energię,
-rozwijać twórczą ekspresję,
-rozwijać zdolnośc improwizacji,
-dobrze i się bawić i rozwijać przez zabawę,
-nawiązać kontakt z tym co niepoznawalne i nienazwane.

Ważny efekt terapeutyczny teatru tańca związany jest z tym, że poprzez odgrywanie przedstawień związanych z pojedyńczymi osobami lub grupami mamy mozliwość odtworzenia, przeżycia, uświadomienia sobie i modyfikacji wzorców zapisanych w "polu" rodziny i zbiorowości.

Zmiany powstające w "polu" wywierają duży wpływ zarówno na odgrywających jak i obserwatorów.

W programie warsztatu:
-Rozgrzewka przygotowująca do improwizacji i ekspresji w tańcu,
-Techniki improwizacji tańca i improwizacji w kontakcie,
-Terapeutyczny Teatr Improwizacji Tańca,
-Ekspresyjny Teatr Improwizacji Tańca,
-Odgrywanie tematów zgłaszanych przez uczestników.


Informacje o warsztatach:
mateuszwiszniewski@poczta.onet.pl,605357711, 791927957